بررسی ابعاد جنایات جنگی آمریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ رمضان

*  چینشی که انجام شد بسیار ماهرانه بود. حتی برای بعد از دوران خودشان هم فکر کرده بودند. انتخابی که مجلس خبرگان رهبری انجام داد، حقیقتاً خار چشم دشمنان شد و دقیقاً همان چیزی بود که آنها نمی‌خواستند رخ دهد.

* تمام موارد هولناک و آسیب‌هایی که از ابتدای انقلاب تا امروز بر ملت ما وارد شده باید در مجامع حقوقی بین‌المللی پیگیری شود. درست است که بسیاری می‌گویند جهان امروز توجهی به نقض حقوق بشر یا حقوق بشردوستانه ندارد، اما مسئله ما پایبندی دولت‌ها نیست؛ مسئله این است که ببینیم از همین حقوق مدوّن و عرفی بین‌المللی چقدر می‌توانیم در جهت تثبیت حق خود در مجامع بین‌المللی استفاده کنیم.

* واقعاً جای تعجب دارد؛ وقتی امروز صحنه سیاسی ایالات متحده را نگاه می‌کنید، فارغ از حرف‌های سردمداران، واقعاً بی‌عقلانه رفتار می‌کنند و نشان می‌دهند که اصلاً بویی از حقوق بین‌الملل و حقوق عرفی بین‌المللی نبرده‌اند.

*  به‌ جد اعتقاد دارم که نباید از خون‌های ریخته‌شده، اموال هدررفته و تخریب زیرساخت‌ها به سادگی گذشت.

* حتی اندیشمندان اروپایی که پیش‌تر با نظام جمهوری اسلامی مخالف بودند و ترامپ را به حمله تشویق می‌کردند، امروز صداشان بلند شده و می‌گویند: جنگیدن هم آدابی دارد، هم اخلاقی؛ شما نمی‌توانید پشت تریبون بایستید و بگویید امشب فلان جا را نابود می‌کنم یا تمدنی را محو می‌کنم. این تحول در گفتمان جهانی، فرصتی است که باید از آن برای احقاق حق و مستندسازی جنایات استفاده کنیم.

* ایران به‌عنوان عضوی از سازمان ملل متحد، دارای حاکمیتی مستقل است که به‌رسمیت شناخته شده و حضور آن در مجامع بین‌المللی قانونی و معتبر است؛ بنابراین، ترور خودسرانه رهبران چنین کشوری، نقض آشکار منشور ملل متحد و اصول حاکم بر روابط بین‌الدول است.

* جالب اینجاست که همان رژیم صهیونیستی و نتانیاهو، که خود مرتکب جنایات جنگی متعدد شده‌اند، امروز توسط برخی محافل بین‌المللی به‌عنوان جنایتکار جنگی معرفی می‌شوند.

* ما باید از ظرفیت‌های حقوق بین‌الملل، نهاد‌های قضایی جهانی و افکار عمومی جهان برای مستندسازی و پیگیری جنایات جنگی استفاده کنیم.
اگر امروز سکوت کنیم یا پیگیری‌ها را رها کنیم، فردا دامن‌گیر نسل‌های آینده خواهد شد؛ بنابراین، اتحاد دانشگاه، دستگاه‌های اجرایی و نهاد‌های حقوقی، کلید احقاق حق و بازدارندگی در برابر جنایات آینده است.* در ماده ۸ بند ۲، به‌ویژه بخش چهار آن، تخریب اموال و افراد غیرنظامی به‌عنوان مصداق جنایت جنگی ذکر شده است. این موارد چه در جنگ تحمیلی، چه در جنگ ۱۲ روزه تابستان، و چه در جنگ ۴۰ روزه اخیر به‌وضوح رخ داده است. اوج این موارد در همین جنگ ۴۰ روزه بود.

* نباید از این موارد ساده گذشت. حتی در مواردی که پروتکل اول الحاقی اجازه حمله به برخی اهداف غیرنظامی را داده، در بند ۲ ماده ۵۲ تصریح شده که مزیت نظامی باید به حدی بالا باشد که چنین اقدامی توجیه شود و درعین‌حال آسیب به غیرنظامیان باید به حداقل برسد. این همان اصل تناسب است.

*اگر کسی حتی کمترین آشنایی را با حقوق بین‌الملل داشت، چنین اظهاراتی مبنی بر «محو کردن یک تمدن» یا «نابودی زیرساخت‌ها، نیروگاه‌ها و پل‌ها» را بر زبان نمی‌آورد.

* ما باید صدای افرادی مانند جان میرشایمر، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه آمریکا و همچنین صدای افرادی مثل جوکنت را هم بشنویم.